Pałace to reprezentacyjne budowle mieszkalne władców świeckich lub kościelnych, patrycjatu oraz zamożnego ziemiaństwa. Najwięcej jest pałaców ziemiańskich, które, pozostając częstokroć przez wiele pokoleń w rękach jednej rodziny, stawały się „gniazdami rodowymi” wielkich rodów szlacheckich - ostoją ich tradycji oraz miejscem gromadzenia rodzinnych pamiątek.

Są najczęściej budowlami murowanymi, o dużej kubaturze, z rozbudowanym układem pomieszczeń pełniących mieszkalno-reprezentacyjne funkcje. Z reguły odznaczały się bogatą formą architektoniczną, zgodną z obowiązującymi w okresie ich powstania lub przebudów stylami (gotyk, renesans, barok, rokoko, klasycyzm, neogotyk, neorenesans i neobarok czy eklektyzm). Pałacom towarzyszyły zazwyczaj oficyny, mieszczące pokoje dla służby i pomieszczenia pomocnicze oraz budynki gospodarcze, zawierające m.in. stajnie i wozownie. Obok zabudowań zakładano rekreacyjne parki, które od XIX w. przybierały charakter naturalny i niejednokrotnie, jeżeli było to możliwe, łączyły się kompozycyjnie z okolicznymi polami i lasami. W przypadku rezydencji wiejskich, obok pałaców sytuowano także duże zespoły zabudowań gospodarczych do produkcji rolnej, tzw. folwarki.